سومین مدال جهانی

برای آهنگساز ایرانی

مهرزاد خواجه امیری حالا پر افتخار ترین هنرمند ایرانی یک جشنواره جهانی موسیقی است.

نامش را چند وقت یک بار می شنویم؛ نه از رسانه های خودمان، بلکه از رسانه های تخصصی موسیقی در جهان. آن قدر در این چند سال اینجا و آنجای جهان به او توجه شده که حالا بتوانیم بگوییم یکی از هنرمندان بین المللی موسیقی امروز ما در دنیاست. مهرزاد خواجه امیری را میگوییم؛ نوازنده و آهنگسازی  که حالا ۳۳ ساله است اما فعالیت هنری خود را از ۱۲ سالگی نزد استادان برجسته موسیقی آغاز کرده است.

تازه ترین خبر از توجه مراکز هنری جهان به فعالیت های او این است که وی برای سومین بار برنده مدال جشنواره جهانی «گلوبال موزیک اوارد» شده است تا حالا بتوانیم بگوییم او پر افتخارترین آهنگساز ایرانی در این رویداد مهم موسیقی جهانی است.

هر ساله هزارن هنرمند از تمامی کشورهای جهان در این جشنواره، برای کسب مقام، به رقابت می پردازند که مهرزاد خواجه امیری پس از کسب مدال و درخشش  در سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ برای آهنگسازی قطعات «قصه گوی شب» و «آتاناسیا»، امسال برای سومین بار برای قطعه «تئوس» موفق به دریافت مدال جهانی از آن شده است. این هنرمند در جشنواره موسیقی هالیوود نیز برای ساخت قطعه «کومیتیس» به عنوان نامزد بهترین آهنگساز سبک نیوایج جهان انتخاب شده است.  در کارنامه افتخارات او، رتبه نخست آهنگسازی گروه سنی نوجوانان برای قطعه «معبد شرقی» در سال ۱۳۸۰ و آهنگساز برگزیده چهاردهمین جشنواره بین المللی رادیو در بخش مردمی به سال ۱۳۹۸ نیز دیده می شود.

مهرزاد خواجه امیری از همان ابتدا با انتخاب پیانو به عنوان ساز تخصصی خود، اولین اثرش را با عنوان «معبد شرقی» ساخت. این هنرمند جوان در ۱۷ سالگی از موسیقی کلاسیک به دیگر ژانرها گرایش پیدا کرد و بعدها برای فیلم های «بازی» به کارگردانی سروش صحت و «ما همه گناهکاریم» به کارگردانی حسن ناظر آهنگسازی کرد. از دیگر فعالیت های هنری او، می توان به آهنگسازی آلبوم «هوا هوایم نیست» اثر حیدر مستخدمین حسینی و قطعه «باور» حامد قربانی هم اشاره کرد.

این آهنگساز بین المللی  محقق هم هست و سال ۱۳۹۰ نتیجه تحقیقاتش درباره موسیقی را طی کتاب «نگاهی به برترین ترانه های دنیا» منتشر کرده است. او در این کتاب، متن اصلی و ترجمه ترانه های هنرمندان مطرح دنیا را به همراه تحلیل هایی در مورد جنس ترانه و علت موفقیت آنها و مقایسه اش با ترانه های ایرانی آورده است. از خواجه امیری تاکنون دو آلبوم نیز منتشر شده است: «خالق» در سال ۱۳۸۹ و «سایه سوم» در سال ۱۳۹۲. آلبوم اول بی کلام بود اما در آلبوم دوم، او علاوه بر آهنگسازی و تنظیم قطعات، خوانندگی هم کرده بود. او پیشترها درباره این که چرا سبک موسیقی جهانی را انتخاب کرده، گفته بود: «من دوست داشتم مردم کشورم کارهای New Age و WorldMusic را تنها با یانی، ریچارد کلایدرمن و دیگر طلایه داران این سبک نشناسند و ثابت کنم که یک ایرانی هم توانایی ساخت چنین آثاری را دارد. نه این که خود را در مقام مقایسه قرار دهم چون ما خیلی با آنها و کارهای ساخته شده در این ژانر فاصله داریم ولی تجربه نشان داده مردم هر کشور در هر سبکی ابتدا علاقه به شنیدن آثار هنرمندان کشورشان دارند و این که همین خواستن و توانستن بعدها باعث ادامه راه توسط آیندگان می شود».

نظرتان را بگویید